18 Ιουνίου: Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα

Η σημερινή ημέρα δεν έχει σχεδόν τίποτα διαφορετικό από την χθεσινή. Έχω άδεια από τη δουλειά γιατί η Μαρία πρέπει να διεκπεραιώσει δουλειές και εγώ θα κρατήσω το παιδί μας.

Η μικρή Κατερίνα ξύπνησε χαρούμενη και κεφάτη για παιχνίδια. Μετά την αλλαγή της πάνας, την άφησα να παίξει για όση ώρα ετοίμαζα το πιάτο με τα φρούτα μας. Την έντυσα με το ειδικό, σχεδόν ολόσωμο φορμάκι για να μην λερώνει τα ρούχα της και ξεκίνησε το πρωινό της: αλεσμένο μήλο, αχλάδι, μπανάνα και κομμάτια αβοκάντο μαζί με ρυζογκοφρέτες χωρίς αλάτι.

Το πρωινό τρώγεται με ένα ολόκληρο τελετουργικό μισής ώρας πάνω κάτω στο μπαλκόνι. Ποτίζοντας τα λουλούδια με ένα άδειο από νερό ποτιστήρι, χαιρετώντας τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και τα διερχόμενα μηχανάκια. Απαντώντας ξανά και ξανά στην ερώτηση "Πώς κάνουν τα σκυλάκια;", για να εισπράξω χαμόγελα και μια σειρά από "γα, γα, γα".

18η Ιουνίου: Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα. Και σκέφτομαι καθώς πλησιάζουν τα πρώτα γενέθλια της Κατερίνας μας, το πόσο διαφορτικά είναι τα πράγματα στις μέρες μας σχετικά με την ανατροφή ενός παιδιού. Γεννήθηκα το 1970 και για τους γονείς μου το ερώτημα που είχε τεθεί ήταν αν η μητέρα μου θα έπρεπε να παραιτηθεί από τη δουλειά της ή όχι για να μεγαλώσει εμένα και τον μικρότερο αδερφό μου. Παραιτήθηκε, αλλά προκείμένου να τα καταφέρουμε μετέφερε τη δουλειά της στο σπίτι. Ποτέ δεν είχε τεθεί θέμα να μείνει σπίτι ο πατέρας μου για να μας μεγαλώσει.



Καθώς η Κατερίνα λικνίζεται στην κούνια του πάρκου της γειτονιάς, ακόμη ένας νεαρός άνδρας πλησιάζει με το καρότσι και το παιδί του. Είναι γραφίστας και δουλεύει από το σπίτι τα απογεύματα. Τα πρωινά κρατά αυτός το παιδί. Η γυναίκα του δουλεύει επίσης. Και δεν έχουν διάθεση να μεγαλώσει το παιδί τους κάποιος τρίτος.

Μας βλέπει εμάς τους άνδρες διαφορετικά ο κόσμος καθώς γυρίζουμε φορτωμένοι στο καρότσι με ζαρζαβατικά από το μανάβικο; Αισθανόμαστε κάπως περίεργα καθώς κρατάμε αγκαλιά τα παιδιά μας μαζί με ένα ταπεράκι φαγητού; Τι σκέφτεται ο απέναντι τύπος που κάθεται αναπαυτικά στην καρέκλα της καφετερίας; Και πόσο άντρας μπορείς να αισθάνεσαι όταν σε καρφώνουν έκπληκτα τα μάτια της απέναντι μαμάς καθώς εσύ μυρίζεις τον ποπό του παιδιού για να εξακριβώσεις αν θέλει αλλαγή πάνας;

Ούτε ο Πέτρος, ούτε κι εγώ νοιαζόμαστε για τα παραπάνω. Μερικές φορές αισθάνομαστε κάποια περίεργα βλέμματα πάνω μας, αλλά υπάρχει μια καινούργια πραγματικότητα μπροστά στα μάτια όλων μας. Καθώς δουλεύουμε όλο και περισσότερο, καθώς οι δουλειές όλο και σπανίζουν, η απόφαση να αφήσει τη δουλειά του ένας από τους δυο γονείς λαμβάνεται όλο και πιο δύσκολα. Οι περισσότεροι αφήνουν τα παιδιά στη γιαγιά και τον παππού, ή σε κάποια κυρία για να τα φροντίζει. Όμως υπάρχουν και αρκετοί που αποφασίζουν να μειώσουν τις ώρες εργασίας τους για να μεγαλώσουν οι ίδιοι τα παιδιά τους.

Το αντάλλαγμα είναι μια περισσότερο προσωπική και αμφίδρομη σχέση με το παιδί. Καθώς αντιλαμβάνομαι τη ματαιότητα όλων των υλικών αγαθών που με περιτριγυρίζουν, τόσο περισσότερο θέλω να επενδύσω στο παιδί μας και τους ανθρώπους που αγαπώ.

Αποχαιρετώ τον Πέτρο και το μικρό του. Ανανεώνουμε μια επόμενη συνάντηση στο πάρκο και καθώς φορτώνουμε τα παιδιά στο καρότσι τον ρωτώ τι είδους επίδραση μπορεί να έχει στην κοινωνία μας αυτή η επιλογή μας στην επόμενη γενιά. Καθώς αναμένουμε το χάσμα μεταξύ της δικής μας γενιάς και αυτής των παιδιών μας να αυξηθεί, αφήνουμε αναπάντητο το ερώτημα για την Ημέρα του Πατέρα που ορίζουμε το επόμενό μας ραντεβού.