Μάνα είναι... και οι δύο

"Οι νέοι πατέρες γκρεμίζουν το στερεότυπο του «αδιάφορου» για τη φροντίδα των παιδιών", σήμερα στην εφημερίδα "Τα Νέα" και από το ρεπορτάζ της Καρολίνα Παπακώστα.

Ο πρόεδρος Ομπάμα για το ρόλο του πατέρα

Και πάλι από τις Η.Π.Α. και με αφορμή την ημέρα του Πατέρα, ο αμερικανός πρόεδρος των Η.Π.Α. απευθύνεται στους άνδρες επισημαίνοντας τη σημασία του ρόλου του πατέρα.

(...) We all know the difference that a responsible, committed father like those five gentlemen can make in the life of a child. Fathers are our first teachers and coaches. They’re our mentors and they're our role models. They set an example of success and they push us to succeed; encourage us when we’re struggling; and they love us even when we disappoint them, and they stand by us when nobody else will.

And when fathers are absent -- when they abandon their responsibilities to their children -- we know the damage that that does to our families. Some of you know the statistics: Children who grow up without fathers are more likely to drop out of school and wind up in prison. They’re more likely to have substance abuse problems, run away from home, and become teenage parents themselves.

Από το κείμενο ξεχωρίζω μερικά σημεία, ένα από αυτά είναι η απάντηση του Ομπάμα στην ερώτηση για το πως αισθάνθηκε την πρώτη φορά που έγινε πατέρας. Θα μπορούσε να είναι η απάντηση που θα δίναμε πολλοί από εμάς τους πατεράδες όταν αντικρύσαμε για πρώτη φορά το πρώτο μας παιδί:

Mr. President, I was wondering how you felt when you first became a father.

THE PRESIDENT: Well, let me tell you the story of me -- first of all, Malia was born on the Fourth of July. And every first father has this memory of you're waiting and you're waiting, and then suddenly Michelle woke me up at around 3:00- 4:00 a.m., and I was sleepy, and she says, "Hey, buster, I think this may be happening." And you jump out -- it was like a movie. I was jumping out of my bed and looking for my shoes and the bag.

And things went fairly smoothly. But the first time you see that child, and bringing her home, driving really slow -- (laughter) -- in that little car seat -- and then that night, knowing that there was this new life inside your house in a little bassinet, and remembering to check on them every five minutes to make sure they're still breathing -- (laughter) -- and then feeling them lying on your chest when you've fed them and they're falling asleep -- and you knew at that moment something had -- if you're not a father yet, people say and you don't believe, which is, at that moment, you realize you will do anything for that child. There's nothing you wouldn't do for them -- in a heartbeat.

The Daddy Shift: Jeremy Adam Smith

Πρόκεται για ένα βιβλίο το οποίο περιγράφει τις προκλήσεις που προκύπτουν όταν ένας πατέρας αποφασίζει να έχει τον κύριο ρόλο στην ανατροφή ενός παιδιού. Ο Jeremy Adam Smith άφησε τη δουλειά του για να αναθρέψει την κόρη του. Το μήνυμα και το συμπέρασμα είναι ότι και οι άντρες μπορούν να μεγαλώσουν ένα παιδί σε μια κοινωνία που έχει μετασχηματιστεί.



Δεν θεωρώ ότι οι Η.Π.Α. είναι ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος από το δικό μας. Επομένως τα όποια μηνύματα μπορούν και πρέπει να μας αφορούν κι εμάς εδώ, στην Ελλάδα.

Να ζήσεις Κατερίνα και χρόνια πολλά...

Σήμερα συμπληρώνει 4 χρόνια ζωής η Κατερίνα. 4 χρόνια... "Ο καιρός περνά και χάνεται...", έτσι δεν έλεγε εκείνο το τραγούδι;

4 χρόνια ζωής ενός αξιαγάπητου παιδιού, μιας μέλισσας που δεν παύει να πετά από την πρώτη στιγμή που θα ανοίξει τα μάτια της το πρωί, ως τη στιγμή που αποκαμωμένη το βράδυ θα παραδώσει το σώμα της στο κρεβάτι.

Οι προκλήσεις παραμένουν, αν και διαφορετικές. Καθώς το παιδί μεγαλώνει, αλλάζει συμπεριφορά, διαμορφώνει προσωπικότητα, απαιτεί και διεκδικεί περισσότερη αυτονομία, μα ταυτόχρονα επιζητά διαφορετική καθοδήγηση. Ειδικά τώρα που στην οικογένεια υπάρχουν άλλα 3 μωρά 10 μηνών, οι ισορροπίες είναι εύθραυστες.

Φέτος επιλέξαμε να γιορτάσουμε τα γενέθλιά της σε ένα παιδότοπο, αν και προτιμάμε να μαζεύουμε κόσμο και παιδάκια στο σπίτι, να κερνάμε σπιτικά εδέσματα και τούρτα που φτιάχνει η Μαρία. Όμως με άλλα τρία μωρά τα οποία γύρω στις 5 το απόγευμα τρώνε κρέμα και αρχίζουν να "τρελαίνονται" για βόλτα και στις 8.30 το αργότερο κάνουν μπάνιο και κοιμούνται, το πάρτυ στο σπίτι μοιάζει ανέφικτο.

Επιλέξαμε έναν παιδότοπο με παιχνίδια playmobil, επιτραπέζια κ.λ.π. κι όχι έναν κλασικό με φουσκωτά και υστερικά δυνατή μουσική. Στο συγκεκριμένο παιδότοπο η Κατερίνα με τις φίλες και φίλους της παίξανε καλά μια προηγούμενη φορά.

Κατερίνα μας χρόνια σου πολλά. Η μαμά κι ο μπαμπάς σου εύχονται ο δρόμος που θα βρεις να είναι φωτεινός.

Σκέψεις με αφορμή τη βάπτιση των τριδύμων...

Οι αντοχές του ανθρώπου είναι πολύ μεγάλες, απεριόριστες. Τόσες που πριν ξεκινήσει να επιχειρεί, δεν μπορεί να φανταστεί τις δυνάμεις που μπορεί να κρύβει, δεν διανοείται τα όριά του.

Φτάσαμε στην ημερομηνία της βάπτισης των τριδύμων μετά από μια δύσκολη περίοδο με ιώσεις και συνεπώς ξενύχτια, ανορεξία, πυρετό, εκνευρισμούς, περιορισμό στο σπίτι. Σε κάποια στιγμή πίστεψα ότι η βάπτιση θα γινόταν χωρίς κάποιο από τα τρία παιδιά και χωρίς κάποιον από τους δυο μας, τη Μαρία κι εμένα.

Είναι τόσο δύσκολο να διατηρείς την ψυχραιμία σου όταν στριφογυρίζουν σαν κουτάβια στα πόδια σου τρία μωρά και ένα μεγαλύτερο παιδί να σου τριβελίζει το κεφάλι για παιχνίδι...

Όταν πρέπει να φροντίσεις το ψυγείο και τα ράφια να είναι γεμάτα με τρόφιμα, να πληρώνονται οι λογαριασμοί και η δόση του δανείου, να είσαι συνεπής στη δουλειά σου, να παραμένεις ένας τρυφερός σύζυγος, να μην πληγώνεις τους τριγύρω σου, να κρατάς ένα καθαρό σπίτι, να χαμογελάς ακόμη κι όταν το μόνο που θέλεις είναι να βρεθείς στην κορυφή του Έβερεστ, εσύ και ο ευατός σου και το μόνο που να ακούγεται να είναι η ανάσα σου.

Η βάπτιση των παιδιών αποτελούσε ένα χρονικό ορόσημο στο οποίο φτάσαμε. Και χαρήκαμε πολύ και το μυστήριο και το τραπέζι που ακολούθησε, και τον κόσμο που μας τίμησε με την παρουσία του. Για μας είναι μια σφραγίδα, ένα πιστοποιητικό ότι πάμε καλά, ότι αντέχουμε. Και πάνω από όλα ότι τα τέσσερά μας παιδιά είναι γερά και δυνατά. Γιατί τίποτα δεν θα χαιρόμασταν, τίποτα δεν θα καταφέρναμε αν δεν είχαμε το μέγιστο δώρο της υγείας.

Στις βόλτες μας ο κόσμος που αντικρύζει ένα ζευγάρι με τρία μωρά στο καρότσι και στο μάρσιππο και ένα νήπιο να στριφογυρίζει σαν σβούρα δίπλα τους, μας αποκαλεί "ήρωες". Κάθε μέρα που ανοίγω τα μάτια κι αντικρύζω τέσσερα γερά παιδιά, αναλογίζομαι τη χαρά και την τύχη μας, παρά την κούραση της προηγούμενης μέρας. Ήρωες πραγματικοί είναι οι γονείς που παλεύουν για την υγεία των παιδιών τους, ήρωες ακόμη πιο μεγάλοι είναι εκείνα τα παιδιά που βλέπουν τον κόσμο από θέσεις που εμείς οι υγιείς δεν διανοούμαστε ότι υπάρχουν.

Υ.Γ. Την επομένη της βάπτισης κι αφού επέστρεψα από τη δουλειά, κατέρρευσα. Ανέβασα πυρετό και δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου. Ο γιατρός διέγνωσε υπερκόπωση. Πέρασα σχεδόν ένα 24ωρο στο κρεβάτι, σχεδόν σε λήθαργο. Την επομένη ήμουν καλά...